Κυριακή της Σαμαρείτιδος

1279
Κυριακή της Σαμαρείτιδος

Κυριακή της Σαμαρείτιδος

του Ιωάννου Ε. Πουλατσίδη, Θεολόγου

Κυριακή Πέμπτη μετά το Άγιον Πάσχα.

Κυριακή της Σαμαρείτιδος, που παίρνει το όνομά της από μία γυναίκα που είχε την ευλογία να συναντήσει τον Ιησού και να γευθεί τον λόγο περί του ύδατος της αιωνίου ζωής. Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα ο  Ευαγγελιστής της αγάπης, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, μας αποκαλύπτει ποιο είναι αυτό το ύδωρ, που αναζωογονεί την ανθρώπινη ψυχή, αλλά και μας αποκαλύπτει την αυτοομολογία για πρώτη φορά από τον Ιησού, πως Αυτός είναι ο Μεσσίας του κόσμου.

Ακούμε λοιπόν σήμερα τον Ευαγγελιστή να μας λέει πως, κουρασμένος ο Χριστός από την οδοιπορία, στέκεται έξω από μια πόλη της Σαμάρειας, δίπλα στο πηγάδι του Ιακώβ, και στέλνει τους μαθητές Του να αγοράσουν τρόφιμα. Κάποια στιγμή έρχεται μία γυναίκα να πάρει νερό, και με αφορμή το αίτημα του Ιησού να Του προσφέρει να πιει, ξεδιπλώνεται ένας καταπληκτικός διάλογος.

Ο Χριστός ζητάει από την Σαμαρείτιδα να του προσφέρει νερό για να ξεδιψάσει, και στην απορία της πώς ένας Ιουδαίος μιλά σε μια γυναίκα, και μάλιστα Σαμαρείτιδα, της αντιλέγει ότι εάν ήξερε με ποιόν μιλούσε, τότε η ίδια θα Του ζητούσε να της δώσει το ζωντανό ύδωρ,  το ύδωρ το ζών,  αυτό που όταν κανείς το γευτεί δεν πρόκειται να διψάσει ξανά, μιας που γίνεται μέσα του πηγή που αναβλύζει. Και αυτή η πηγή δεν είναι άλλη από τον ίδιο το Χριστό, που φωτίζει και αγιάζει και αναζωογονεί κάθε άνθρωπο. Δεν είναι άλλη από τη χαρά της Αναστάσεως, που ανατρέπει το φθοροποιό έργο της αμαρτίας και αποκαθιστά τον κάθε άνθρωπο που δέχεται μέσα του τον Χριστό.

Ποιο όμως είναι «τό ύδωρ τό ζών» για το οποίο μίλησε ο Κύριος στη Σαμαρείτιδα; Είναι η Χάρις του Θεού. Ο Κύριος πήρε αφορμή από το φυσικό νερό του πηγαδιού και τη φυσική δίψα κάθε ανθρώπου για να διδάξει το μυστήριο της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Η ζέστη του μεσημεριού, ο έρημος τόπος, το πηγάδι, η στάμνα, το νερό, η δίψα, όλα συντέλεσαν ως εικόνες για να περιγράψει ο Κύριος το μυστήριο της θείας Χάριτος, χωρίς την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει. Και ονομάζει ο Κύριος τη χάρη του Αγίου Πνεύματος «ύδωρ ζών», διότι η Χάρις του Θεού καθαρίζει την ψυχή του ανθρώπου από κάθε μολυσμό, την ξεκουράζει και τη δροσίζει από το λίβα της αμαρτίας. Και τη ζωογονεί, ικανοποιεί όλους τους ανώτερους πόθους της, τη γεμίζει με όλες τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, της μεταγγίζει ζωή αιώνιο.

Και το νερό αυτό της ζωής μάς το παρέχει ο Κύριος όχι στο πηγάδι του Ιακώβ αλλά στην αγία του Εκκλησία. Εκεί με τα ιερά Μυστήρια μας μεταγγίζει ζωή, μας παρέχει άφεση, λύτρωση, χορτασμό, σωτηρία. Μας αναγεννά σε νέα ζωή, όπως συνέβη και με τη Σαμαρείτιδα, η οποία έγινε στο εξής αφοσιωμένη μαθήτρια του Κυρίου, ισαπόστολος, αγία, η αγία Φωτεινή. Και έτρεξε στα πέρατα της γης για να μεταδώσει το μυστήριο που έζησε, το μυστήριο της θείας Χάριτος.

O Σωτήρας μας Χριστός δεν έδωσε το ύδωρ το ζών μόνο στους Σαμαρείτες και τους Ιουδαίους. Το έδωσε κι εξακολουθεί να το δίνει μέχρι σήμερα σε κάθε άνθρωπο που έχει επίγνωση της πνευματικής του δίψας σε αυτήν την ζωή. Ο νεοφανείς Άγιος του περασμένου αιώνα, ο Σέρβος Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, λέει πως  «Ο Χριστός έχει αγάπη για όλον τον κόσμο και γι’ αυτό στέκεται στη μέση της ερήμου και κράζει προς όλους τους ταξιδιώτες που είναι εξαντλημένοι από την δίψα. Ευλογημένοι είναι όσοι ακούνε την φωνή Του και Τον πλησιάζουν με Πίστη.

Ο Χριστός δεν θα τους ρωτήσει ούτε ποια γλώσσα μιλάνε ούτε σε ποιο Έθνος ανήκουν. Ούτε την ηλικία τους θέλει να μάθει ούτε αν είναι πλούσιοι ή φτωχοί. Θα τους δώσει όλους «ύδωρ ζών» για να τους ενισχύσει και να τους αναζωογονήσει, να τους ανανεώσει και να τους αναγεννήσει, να τους υιοθετήσει, να τους βγάλει από το πύρινο καμίνι αυτού του κόσμου και να τους οδηγήσει στη γη της επαγγελίας».               

Ας ευχηθούμε, στον Τριαδικό Άγιο Θεό, να μας αξιώσει και εμάς λίγο από το ύδωρ το ζών που ήπιε η Σαμαρείτιδα και έζησε αιώνια. Να μας αξιώσει και εμάς να Του αποδείξουμε πως μέσα μας κατοικεί μια καρδιά και μια ψυχή που διψάει από  το νερό της αιώνιας ζωής. Να μας αξιώσει και εμάς, την στιγμή, να Του αποδείξουμε πως μέσα μας κατοικεί μια καρδιά που είναι γεμάτη από έμπρακτη αγάπη και πίστη, να αποδείξουμε πως μέσα μας κατοικεί μια καρδιά που είναι γεμάτη  από την αληθινή  δικαιοσύνη Του.

Να αποδείξουμε ότι αυτή η καρδιά αναπαύεται σε σώμα ανθρώπου που είναι πράο, ταπεινό, που έχει τα μάτια του χαμηλωμένα στην γη διότι σέβεται και αναγνωρίζει την ανωτερότητά Του Θεού, διότι αναγνωρίζει την αμαρτωλότητά του απέναντι σε Αυτόν. Αλλά πάντοτε, με αγάπη προς Τον Χριστό και τον συνάνθρωπο, ελπίζει και προσεύχεται με πίστη, ώστε να τον λυπηθεί το έλεος του Θεού, για να εισέλθει νικηφόρα και θριαμβευτικά την πύλη της αιωνίου ζωής, την  πύλη του Παραδείσου. Αμήν. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.