Κυριακή των Μυροφόρων

1086
Κυριακή των Μυροφόρων

Κυριακή των Μυροφόρων

του Ιωάννου Ε. Πουλατσίδη, Θεολόγου

Κυριακή των Μυροφόρων(Μαρκου  ιέ 43-47, ιστ’ 1-8)

Κυριακή των Μυροφόρων, και η Αγία μας Εκκλησία, δια μέσου του Ευαγγελιστή Μάρκου μας περιγράφει  την τόλμη και το θάρρος των Μυροφόρων εκείνων γυναικών, πού «λίαν πρωί της μιάς των Σαββάτων έρχονται επί το μνημείον». Έρχονται να αποδώσουν τιμή, σεβασμό και μάλιστα τα διατεταγμένα του νόμου στον νεκρό Κύριό τους: «ηγόρασαν αρώματα ίνα ελθούσαι αλείψωσιν αυτόν».

«Ο Μάρκος μας τονίζει το θάρρος που έδειξε ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, που τόλμησε να πάει στον Πιλάτο και να του ζητήσει το σώμα του Ιησού. ο Πιλάτος απορεί και ρωτάει τον εκατόνταρχο και έτσι στην συνέχεια παραδίνει το σώμα του Ιησού στον Ιωσήφ. Αυτός τον τύλιξε σε ένα σεντόνι και τον τοποθέτησε  σε μνήμα που ήτανε λαξεμένο σε βράχο. Οι Μυροφόρες γυναίκες, μας λέει ο Ευαγγελιστής, παρακολούθησαν τον Ιωσήφ και όταν πέρασε το  Σάββατο αγόρασαν αρώματα και πήγαν στο μνήμα.  Πηγαίνοντας σκεφτόντουσαν ποιός θα κυλίσει τον βράχο για να περάσουνε μέσα στο μνήμα.

Φτάνοντας όμως είδαν πως ο βράχος είχε κυλίσει. Μπαίνοντας στο μνήμα είδαν έναν νεαρό με λευκή στολή να κάθεται. Τρόμαξαν. Αυτός όμως τις είπε. Μην τρομάζετε. «ψάχνετε για τον Ιησού από την Ναζαρέτ, το Σταυρωμένο. Αναστήθηκε». Πηγαίνετε τώρα και πείτε το στους μαθητές. Οι γυναίκες έφυγαν από το μνήμα γεμάτες τρόμο και δέος. Δεν είπαν όμως τίποτα σε κανένα, γιατί ήταν φοβισμένες».

Σπουδαία η θέση άλλα και μεγάλη η τιμή στις μυροφόρες γυναίκες να γίνουν αυτές πρώτες οι προάγγελοι της ανάστασης του Θείου Λυτρωτού.

Να, τι δύναμη έχει η γυναίκα, στην Χριστιανική Θρησκεία, την οποία θρησκεία κήρυξε ο Σταυρωθείς και Αναστάς Ιησούς, ο Υιός της Παρθένου Μαρίας, πράγματι θρησκεία αγάπης και ισότητας.

Ας δούμε λίγο αγαπητοί μου, τι ήταν αυτά τα πρόσωπα  οι Μυροφόρες που τιμάει σήμερα η Εκκλησία μας;

Οι Μυροφόρες, η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία του Ιακώβου και η Σαλώμη η μητέρα των αποστόλων Ιάκωβου και Ιωάννη, ήταν ευσεβείς υπάρξεις, οι οποίες ακολουθούσαν και διακονούσαν τον Κύριο μας Ιησούν Χριστόν, στην τριετή περίοδο της δημοσίας δράσεώς Του. Ήταν γυναίκες που είχε βοηθήσει ο Κύριος Ιησούς, αλλά και γνωστές της Παναχράντου Μητρός Του, Υπεραγίας Θεοτόκου, και οι οποίες προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες, κυρίως όταν ο Ιησούς ήταν εντελώς απορροφημένος από το έργο του Θείου κηρύγματός Του και των θαυμάτων Του.

Οι Ιεροί Ευαγγελιστές κάνουν συχνά λόγο γι’ αυτές, στα κεφάλαια του θείου πάθους μα κυρίως στο μοναδικό γεγονός της ενδόξου Αναστάσεως.

Πόσα, πράγματι, διδάγματα μας υπογραμμίζει η αγία βιωτή τους, αλλά και αυτή η συγκλονιστική στάση τους, κατά την ημέρα της Κυριακής «της μιάς των Σαββάτων», που ετοιμάστηκαν να πάνε τα μύρα- απ΄ όπου και το όνομά τους  Μυροφόρες – στον «όλβιον τάφον»;

Μελετώντας  κανείς τα όσα γράφουν οι Ιεροί Ευαγγελιστές, μένει εκστατικός μπροστά στο φίλτρο της Θεϊκής αγάπης που φλόγιζε την καρδιά τους. Μόνο μέσα από αυτό το πάναγνο αίσθημα της θερμής αγάπης προς τον Ιησού μπορεί να κατανοηθεί το τόλμημά τους, να πλησιάσουν δηλαδή. τον φρουρούμενο υπό των στρατιωτών τάφο. Μόνο όταν η καρδιά ξεχειλίσει από την αγάπη του Χριστού, η ψυχρή λογική προσφέρει τον πρώτο λόγο στην πράξη που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στην θυσία!

Και ενώ οι μαθητές είναι κλειδαμπαρωμένοι έχοντας χάσει το θάρρος τους, οι απλές αυτές γυναίκες, όπως και ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, αποδεικνύουν ότι η αγάπη «έξω βάλει τον φόβον». Δηλαδή όταν υπάρχει αγάπη προς το πρόσωπο του Χριστού, τότε εξαλείφετε ο φόβος. Δεν υπάρχει αγαπητοί μου φόβος. Το μόνο που υπάρχει είναι η δύναμη του Θεού.

Ο νεοφανείς Σέρβος Άγιος, ο Νικόλαος Βελιμίροβιτς, λέει χαρακτηριστικά για τις Μυροφόρες γυναίκες: «Χριστέ μου, έκανες τις Μυροφόρες γυναίκες φορείς του αγγέλματος της Ανάστασης και της δόξης Σου».

Ο Άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος,  γράφει σχετικά: «η πίστης χωρίς των έργων νεκρά εστί», δηλαδή, «πίστης χωρίς τα έργα της αρετής, δέν είναι πίστη ζωντανή, αλλά νεκρή». Eίκοσι αιώνες τώρα τα ιστορικά γεγονότα, η φύση μα και όλη η πλάση, μαρτυρούν πως ο Χριστός είναι η μεγάλη Αλήθεια, η ειλικρινείς αγάπη, η μεγάλη ελπίδα του Ανθρώπου. Σε αυτόν πρέπει να πιστεύουμε και να το δείχνουμε καθημερινά, με τις πράξεις και τα έργα μας. Να κωφεύουμε σε καθετί καθημερινά προσπαθεί να γεννήσει αμφιβολίες μέσα μας για το Πρόσωπό Του, και να Τον αφανίσει από την ζωή μας.

Αντικρίζουμε στην εποχή μας ανθρώπους δήθεν ισχυρούς και σοφούς, που προσπαθούν να διαγράψουν τον Θεό από τον κόσμο. Το να διαγράψει κανείς το Θεό από τη ζωή του, σημαίνει να διαγραφεί ο ίδιος από τη Βίβλο της ζωής. Οι υπερήφανοι αυτοί άνθρωποι που έχουν εγκόσμια δύναμη, και που νομίζουν διέγραψαν τον Θεό από την ζωή τους, στην πραγματικότητα δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να διαγραφούν μόνοι τους από την Βίβλο της ζωής. Η αυταπάτη τους ότι κατορθώνουν να εξορίσου τον Θεό από τον κόσμο, ισοδυναμεί με την αυταπάτη των μωρών και των ανόητων που, επειδή κλείνουν τα μάτια τους στον ήλιο, νομίζουν ότι τον εξαφάνισαν.

Ας ευχηθούμε,  στον Τριαδικό Άγιο Θεό, να μας αξιώσει και εμάς λίγη από την πίστη των Μυροφόρων αλλά και των μαθητών. Να μας αξιώσει και εμάς, την στιγμή, να Του αποδείξουμε πως μέσα μας κατοικεί μια καρδιά που είναι γεμάτη από έμπρακτη αγάπη και πίστη, να αποδείξουμε πως μέσα μας κατοικεί μια καρδιά που είναι γεμάτη  από την αληθινή  δικαιοσύνη Του. Να αποδείξουμε ότι αυτή η καρδιά αναπαύεται σε σώμα ανθρώπου που είναι πράο, ταπεινό, που έχει τα μάτια του χαμηλωμένα στην γη διότι σέβεται και αναγνωρίζει την ανωτερότητά Του, διότι αναγνωρίζει την αμαρτωλότητά του απέναντι σε Αυτόν. Αλλά πάντοτε, με αγάπη προς Τον Χριστό και τον συνάνθρωπο, ελπίζει και προσεύχεται με πίστη, ώστε να τον λυπηθεί το έλεος του Θεού, για να εισέλθει νικηφόρα και θριαμβευτικά την πύλη της αιωνίου ζωής, τη  πύλη του Παραδείσου. Αμήν. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.