Τι μπορεί να μας διδάξει ο Κόρμπιν

480

Τι μπορεί να μας διδάξει ο Κόρμπιν

Ενόψει των εκλογών και των  διεργασιών στον χώρο της Κεντροαριστεράς αλλά και στα πλαίσια ενός γενικότερου προβληματισμού που σχετίζεται με τις όχι και τόσο καλές  εκλογικές επιδόσεις των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στην Ευρώπη, το παράδειγμα του Εργατικού κόμματος και η προεκλογική εκστρατεία του Τζέρεμι Κόρμπιν μπορούν να μας διδάξουν κάποια πράγματα παρά τις διαφωνίες που υπάρχουν διότι είναι γνωστό πως ένα κομμάτι της Κεντροαριστεράς τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τον Κόρμπν και προτιμά ως μοντέλο ηγέτη τον Μακρόν.

Γράφει η Βασιλική Σουλαδάκη

Ο Τζέρεμι Κόρμπιν στην αρχή της προεκλογικής του εκστρατείας παρουσιαζόταν από την πλειοψηφία των ΜΜΕ ως περίπου ξεγραμμένος.

Χωρίς καμία ελπίδα. Σε αυτό συνηγορούσαν και τα αποτελέσματα των περισσότερων δημοσκοπήσεων.

Είναι πολύ σημαντικό να σημειώσουμε ότι πέραν όλων των άλλων είχε να αντιμετωπίσει έναν εχθρικό τύπο που πολλές φορές ξεπερνούσε κάθε όριο fair play φτάνοντας σε βιτριολικά επίπεδα.

Η αρνητική κριτική σε ηγέτες του εργατικού κόμματος από τα ΜΜΕ δεν είναι νέο φαινόμενο.

Και ο Neil Kinnock όσο και ο Ed Milband είχαν αντιμετωπίσει κριτική που άγγιζε τα όρια της εμπάθειας αλλά  η περίπτωση του Kόρμπιν δεν είχε προηγούμενο.

Δεν θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι καθημερινά αντιμετώπιζε μια συνεχή γελοιοποίηση  με εκατοντάδες δημοσιεύματα να κάνουν λόγο για την μετά-Kόρμπιν  εποχή.

Κάτι άλλο που πρέπει επίσης να σημειώσουμε είναι η αμφισβήτηση από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του που οδήγησε σε εκλογές για νέα ηγεσία από τη βάση  και που τελικά όπως γνωρίζουμε κέρδισε με ποσοστό 59%.

Πως ακριβώς μέσα σε αυτά τα πλαίσια κατάφερε να ανατρέψει τα προγνωστικά σε λιγότερο από έναν μήνα  αλλά και  να οδηγήσει στο Youthquake όπως έγραψε η Guardian κινητοποιώντας  χιλιάδες νέους που μέχρι τότε ήσαν αδιάφοροι και εχθρικοί  ως προς τα κόμματα;

Τι μπορεί να μας διδάξει η προεκλογική του εκστρατεία;

Καταρχάς Ο Κόρμπιν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας παρουσίασε τον εαυτό του όπως ήταν. Υπήρξε αυθεντικός, κάποιος που δεν χρειάστηκε να προσποιηθεί κάποιον άλλο. Κάποιος που δεν χρειάστηκε να «κατασκευάσει»  και να υποδυθεί μια περσόνα.

Αυτό το αναφέρω διότι πολύ συχνά βλέπουμε πολιτικούς που στην αγωνία τους να αρέσουν καταντούν γελοίοι με την βοήθεια επικοινωνιολόγων που μάλλον δεν αντιλαμβάνονται τη ζημιά που κάνουν.

Όμως η προσωπικότητα από μόνη της δεν είναι αρκετή και αυτό ο Κόρμπιν το ήξερε.

Έτσι έβαλε την πολιτική στο επίκεντρο της προεκλογικής του εκστρατείας μέσω του προγράμματος που παρουσίασε.

Ένα λεπτομερές μανιφέστο.

Εστίασε σε βασικά προβλήματα της Βρετανίας όπως το εθνικό σύστημα υγείας, η εκπαίδευση και τα υψηλά δίδακτρα στα πανεπιστήμια, στις ανισότητες, στην έλλειψη στέγης κ.λπ.

Υπογράμμιζε συνεχώς τις διαφορές μεταξύ της κυβερνητικής πολιτικής και της δικής του.

Το σημαντικότερο είναι ότι δεν μίλησε απλώς για μια διαφορετική διαχείριση των προβλημάτων και των πολιτικών.

Μίλησε για αλλαγή παραδείγματος και περιεχομένου.

Κατέστησε σαφές ότι το πρόγραμμά του αποτελούσε μια  πραγματική εναλλακτική λύση για τη χώρα.

Διότι η διαχείριση των προβλημάτων δεν είναι αρκετή. Απαιτούνται λύσεις.

Ουσιαστικά είπε: επιλέξτε εμένα για τις ιδέες και το πρόγραμμα μου, όχι απλώς για συνθήματα.

Η προσωπικότητα του σε συνδυασμό με το πρόγραμμα κινητοποίησαν χιλιάδες νέους που με τη ψήφο τους ανέτρεψαν τα προγνωστικά.

Σε αυτό το σημείο έχει πολλά με τον Μπέρνι Σάντερς και έτσι αποδεικνύεται ότι η ηλικία δεν λειτουργεί πάντοτε ως ανασταλτικός παράγοντας για την κινητοποίηση  των νέων και πιο δυναμικών στρωμάτων της κοινωνίας.

Όταν ξαφνικά οι δημοσκοπήσεις άρχισαν να αλλάζουν  πλησιάζοντας  προς τις εκλογές η εκστρατεία του Kόρμπιν απέκτησε νέα δυναμική.

Ακόμα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που τον είχαν πολεμήσει με μανία άρχισαν να τον αντιμετωπίζουν διαφορετικά και περίπου ως νικητή και θριαμβευτή που κατόρθωσε το ακατόρθωτο παρά το γεγονός ότι στο τέλος δεν κατάφερε να κερδίσει.

Κάποιοι θεωρούν πως αν είχε λίγο ακόμα χρόνο στη διάθεση του είχε μεγάλες πιθανότατες να επικρατήσει.

Φυσικά το παράδειγμα της Βρετανίας και του Κόρμπιν έχει διαφορές με τα δικά μας εδώ και κάθε χώρα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά.

Για παράδειγμα στη Γαλλία επικράτησε ο Μακρόν, ένας πολιτικός με εντελώς διαφορετική φιλοσοφία από τον Κόρμπιν.

Ωστόσο το παράδειγμα του Κόρμπιν είναι η απόδειξη ότι ακόμα και η κλασική, παραδοσιακή  σοσιαλδημοκρατία  μπορεί να έχει απήχησή σε ένα ευρύτερο κοινό και σε πολλούς νέους εάν το μήνυμα μεταφερθεί με αυτοπεποίθηση  πίστη και ειλικρίνεια.

Πηγή: thecaller.gr